NON VOS PREOCUPEDES¡¡¡¡ SEGUIMOS VIVOS¡¡¡¡

Gracias a Dios e os Santos todos, seguimos vivos. Como dice o Toupo: " Esta semana tuvo moitos domingos". E claro, no hay tempo¡¡. Xa pasou a cea, xa cumplimos 2 anos, xa sabemos andar, e xa empezamos a falar.

Esta cea estivo marcada polo regreso triunfal do noso presi que se foi a tumbar na mesa de operacións a Barcelona. Nin que non houbera carniceiros no Castro¡¡¡. E todo para arreglar unha perna, o que non nos dixo foi cal das tres¡¡¡ A Betty dice que a operación foi todo un exito e que saiu mellor do esperado, entonces xa sabemos que perna se foi operar. O caso é que contra todo pronostico puidemos contar unha vez máis co noso presi na cea, pero todo hai que dicilo sin herviñas non ten nin a metade da gracia.

Pois foi a cea máis tranquila que se recorda¡. A falta do David e do "Cuchú" notanse moito. E que nos dixeron que claro como tiñan a comida da arrancadeira (unha peña de velliños na que nos faltan 20 anos para militar) non tiñán corpo para duas no mismo dia. E que xa son maiores, non nos aguantan nadiña e temolos que coidar animaliños¡¡¡¡¡

Pero claro, non todo van ser desercións: Desta vez, tivemos a volta do Lalito de Sas expulsado tempo atrás por incomparecencía voltou ao rego, e veu cear con nos. E cantou o seu tema extrella polo que en anos vindeiros acudirá a Eurovisión sen lugar a dúvidas: "ME GUSTA COMO BALA LA OVEJITA"...

Xa non contabamos coa chegada do Marqués, ese pilar que fai que a peña non se mova, sobre todo cando fai aire¡¡¡¡. Enteramonos pola tarde de que un coche chocara de fronte con el cando viña na moto de volta de xogar un partidiño de veteranos. E despois da alarma inicial, e tras falar con el teléfonicamente, acudiu tarde, pero acudiu, co brazo algo inchado, pero sentouse e deu conta con avidez do vogabante, e das vieiras.

E a primeira vez na que un coche choca cunha moto e o que perde é o coche. Rompeulle co brazo o espello e unha ventanilla, e el nin caiu. Ocurresenos preguntar, de que ten o brazo o Marqués?. Menos mal que é tranquilo si non¡¡¡¡

E claro, acabamos a cea, cantamos as nosas cancións de rigor, e xuntamonos cos últimos que quedaban da Arrancadeira, e todos xuntiños demos boa conta das bebidas espirituosas que nos serviron mui amablemente a Pepa e o Jorge do Rubio. E houbo que retirarse pronto que estabamos na cuaresma, e había que pensar en recollerse que a Semana Santa estaba ahí, e como todo o mundo sabe, viñan moitos sábados, e moitos domingos seguidos, e nos estamos cada día mais vellos.

Tan vellos estamos que xa andamos pensando máis dun en facer un equipiño de futbol de veteranos no Castro, máis que nada para matar o gusanillo do futbol e ter unha escusa para marchar da casa os domingos pola tarde¡¡¡.

Sin máis despidese este humilde borrachiño, recomendandovos que un sábado próximo será a cena de Abril, e nesa cena si vai a haber musica, si vai a haber festa e a boa fe que si nos oides, e queredes festa, xa sabedes, unidevos a nos, que a unión fai a forza. E si non queres unirvos a festa.... xa sabedes: "NON QUERO QUE TE POÑAS ASÍ".

Estamos de Cumple

Queridos hermanos por fin chegou o mes de Marzo, e decir, esta peña de calandracas está de aniversario xa que facemos aniños, pois coma os bebés xa empezamos a falar, xa deixamos o chupete, xa nos quitaron o pañal, iso si, a teta séguenos gustando moitísimo,

O largo destes mese organizamos diferentes xuntanzas, cada unha co seu puntiño, e cada sitio co seu encanto, aquí poño un resumen das deste ano:

_24-01-09: Esta foi a primeira do ano, organizada por Moto e Herminio na Pousada Vicente Risco. Comimos bien e bebimos demais, atendidos polo camarero-espectáculo Modestito ( sigo sin entender que lle chamen Modestito)

_ O 21-02-09: Feita en Montederramo (no bar do alcalde).

- 21-3-09: fixémola no Lelo.

- 25-4-09: Esta foi na bodega do Poluto; os cociñeiros foron David e Toupi que prepararon uns Percebitos de la ría, nécoras e outras exquisiteces supervisados polo gran Chef de Valilongo, a bebida posterior a cea foi donada generosamente por CASA POLUTO.

- 23-5-09: Feita no restaurante da Inma en Parada do Sil. O final da cea demos un repertorio de desafine para os presentes no local, e de paso como varios dos fichaxes mais o mister que compoñen a espectacular plantilla do equipo de balompié de Parada son cedidos da nosa peña, enseñaron os seguidores do equipo como se coidan estes grandes deportistas de élite. ( Un da directiva do Equipo presente no momento, parece ser que se lle escoitou decir orgullosamente destes fichaxes “ xogar non xogan un carallo, desafinar desafinan como demo, pero beber beben a Dios”.

- 20-6-09: Esta foi no Parador en San Xulián

- 18-7-09: foi en Montederramo

- 29-8-09 foi no Cachín, coincidimos coa peña arrincadeira, con algúns membros da Charanga Medina, por certo as 3:30 da mañá apareceron dous tipos moi simpáticos vestidos de verde, eu pensei que se rematara a cervexa e viñan os de heinneker , pero o final resutou ser a Guardia Civil que moi amablemente invitáronnos a desaloxar.

- 19-9-09 Na Viuda en Trives cuandrando coas festas do Cristo, nesta cea tivemos importantes baixas, pois as festas do remedio deixaron feridos.

- 24-10-09 Cea en Parada do Sil, asistimos 18 membros, incorporouse a Peña Lisardo

- 21/11/09 No restaurante Pallón, rematamos todos no concierto do Pub Rubio no que se animou o Toupiño a desentoar unha peza

-12/12/09 Encargouse Chapi e Toni na bodega do Polu

- 16/01/2010 Esta fixémola no Pallón

- 13/02/10 Organizada polo Asturiano, foi a primeira na que traspasamos as fronteriras da comarca, pois foi na capital no restaurante Os Manolos, e como na cea non nos foi permitido cantar todo o que nos gusta rematamos nun karaoque no que nos dixeron que volvésemos con máis frecuencia, pero non polo ben que cantamos sinón polo que consumimos.

A xuntanza deste mes vai ser especial e como estamos de cumple ( admitimos regalos ), vámola facer o día 27 na nosa queridísima vila de Caldelas ,

Este día recomédovos para aqueles que se marchan pronto que visiten a páxina http://www.eyaculaciónprecoz/ .com . pois polo visto dan terapias para aguantar máis tempo, e así facemos a festa ata que toque don Xosé para ir a misa.

Polo tanto esta xuntanza vamos adicárnola a nos mesmos por estar de aniversario e ademais polo seguinte:





_ Somos artistas desde sempre :

_ Gústanos o Castro desde sempre

_ Sempre miramos os demáis con boas intencións e compartímolo case todo

_ Inda que somos algo animais somos cariñosos

_ Encántannos as adegas

Por todo esto e porque nos da a gana vamos celebrar o noso cumple, e como a educación é ante todo queremos, agradecer a todos aqueles que aguantandes durante tantos meses as nosas troulas, excesos, cantos, ataques o sexo contrario, as que aguantan o escape da nosa man en culito axeno, e un largo etc por eso queremos darvos un aplauso.

E a todos aqueles que nos critican, non lle caemos ben, sufren as hemorroides en silencio, cada vez que nos ven de troula vou a pedirlles perd…, bueno mellor dito que lles dean. Queridos detractores nos somos xente humilde que vemos a felicidade nas cousas pequenas ( unha pequeña mansión, un pequeño avión ejecutivo, un pequeño yate, unha pequeña fortuna), e ademáis cuando un colega necesita axuda estamos dispostos o que sea, para que vexades que non somos xente rencorosa que sepades que si eses que nos dades caña necesitades que vos voten unha man sempre atoparedes unha uha o final do voso brazo, por que o que é a nosa…ji ji


E como di o refrán “ o que rie último é porque pensa máis lento

EU NON QUERO QUE TE POÑAS ASI

XA SE NOS OLVIDABA ( deben ser as herbas) falarvos uppppssss da última cea celebrada en Febreiro:


Por primeira vez a cea celebrase máis alá da Derrasa (fumos unha vez os caracoles, e ainda están buscando o Poluto), ou o que é o mismo, en Ourense. E, claro, como non podía ser doutro xeito, tiña que ser o sábado de carnaval para así pasar máis desapercividos.

A cea organizouna o Hilario (a orella en primer plano e sua) e o Toni de Seur.

E decidimos ir o noso aire e atoparnos no restaurante, co cal, como era de esperar uns aparecimos nun sitio para cear cuando a cena era no do lado. Total, unhas risas para entrar en situación.

O final, cenamos no Manolo ou algo así, o importante e que o Toní de Seur fixo un amigo famoso¡¡¡¡.... Ainda que non volo creades Hilario Pino traballa de camarero en Ourense despois de descubrir que como periodista non tiña futuro decidiu provar na hostelería.

Hilario, amigo, "hermano", un conselliño: cando vexas unha cena na que os cenantes esten de esmorga, non lle digas que te chamas Hilario Pino, si tal, omite o apelido... e que a coña pode ser monumental.

E claro, pensando que eramos xente fina, meteronos nun salón ben bonito, rodeados de familias e nenos, e mulleres finas, e claro, nos ao noso botando a sortes quen lle entraba a rubia da mesa do lado que non paraba de rir. Pero oe, e o ben que lle quedaba o chandal¡¡¡¡ Iría disfrazada de tenista? Coma sempre, ante a falta de quorum, nadie lle dixo nada a rapaza e mellor así... polo ben dela.

E pensades que nos fumos do restaurante sin cantar? Tades tolos, ou qué? Eso sí, cando o noso presí (o da esquerda), osea o Orlando, ocurreselle decir: E logo, non cantamos?
Menos mal, que o Modestito(o do medio), (que sigue coa orden de alexamento da botella de licor de herbas, desde a última vez, sólo lle deixamos olela e desde lexos, polo seu ben e polo ben da camisa do Toupo), lle contestou.... espera un pouquiño a pagar, non vaia a ser que nos cobre a peza¡¡¡¡
A experiencia e un gradooooo¡¡¡¡
E despois de pagar, foi cando nos, decidimos amenizar a velada, a todo esto preguntamonos entre nos si algún tiña intención de volver o sitio, e cando a resposta foi, pois eme indisoluble... emepezou o jolgorio de verdade.....

Que demostración vocal¡¡¡¡
O Toni, que cantar o que se dice cantar, cantará as cuarenta cando as leva, acompañaba o bombo.. e a falta de bombo ben vale a mesa e a palma da man...
E claro, ahí entra en acción o noso vello amigo Hilario Pino que se aproxima sigiloso cual guepardo no Kalaharí, e por detrás e con nocturnidade e alevosía, golpea sutilmente duas veces no hombro do Toni e dice:
.- "Ehhh,,,, ehhhhh,,, non golpees que é de mala educación"...

Ole tus huevos chaval¡¡¡¡¡¡¡ O Toni mirouno con cara de decir: ehhhhhhhhh¿?
e claro o que eran palmadas na mesa transformaronse en golpes co puño cerrado e por si non chegaba o ruido o noso presi ( e que non podia ser presidente outro) colleu polo bico unha botella de viño (vacía por suposto) e amenazou con usala para comprovar a resistencia da mesa.....

Quedamonos coa duda de quen e mais duro:

-A mesa ou a botella
-A pacencia do Hilario ou os nosos collós
-A nosa garganta ou os oidos do resto da xente

O final non chegou a guardia civil (e non sería a primeira vez) e quedamonos coa duda de si nos botaron ou nos invitaron a sair. O caso e que despois fomos a conquistar Ourense e Ourense conquistounos a nos.. ...

Desde aquí un recordatorio para o noso presi... que en breve terá que pasar pola cuchilla. Seica lle van facer non sei que nunha perna. Como se equivoquen e lle operen a do medio, igual lle fan un favor a Betty si lle pegan un cachiño...

E un aviso a navegantes.... a próxima a de Marzo, será no Pallón. O día está por acordar pero nela, cumplimos dous anos... co cal estimados amigos, e sobretodo amigas estade alerta e si oides ouvear non o dudedes ... somos nossss¡¡¡¡¡

E eso sí.... O David, e o señor Cuchu teñen unha tarxetiña amarilla por andar faltando con escusiñas..... si non vos deixa vir a muller decideo e listo... si non hai que avergonzarse solo tedes que decir : NON QUERO QUE TE POÑAS ASÍ.....¡¡¡¡¡

pd: os que diciades que esta peña non iba a durar..... non nos felicitedes polo cumpleanos.... IDE PO CARALLO¡¡¡¡¡ eso si, con cariño.... jejejejeje..... Moitas felicidades a todos....¡¡¡¡¡

PARA OS QUE NON ENTENDEN GALEGO

Queridos amigos fai uns días falando con un amiguete Madrileño díxome que as veces cóstalle entender o noso acento, eu que xa estou canso de escoitar a Madrileños, Cataláns, e incluso moitos Galegos o mesmo conto voulles decir ¡O CARALLO! e como di o refrán:
Onde teñas o traballo nunca metas o carallo.
(Non ten que ver nada con esto pero é o único refrán que se me acordou coa palabra carallo)

DICCIONARIO DE CALDELAS PARA VISITANTES

(sacado do libro: CÓMO ENTENDERSE EN CALDELAS CON UNHA PLABRA)

Resignación: ¡ay que carallo!

Indignación: ¡que carallo!

Cachondeo: ¡bueno, carallo, bueno

Desplante: vai ó carallo

Inquisitivo: ¡que carallo é!

Contrariedad: tócate o carallo

Cansancio: deixate de caralladas

Ofensa: Este carallo ¡é parvo!

Templanza: ¡cálmate, carallo!

Amenaza: ven, carallo ven!

Negación : non, carallo, non

Negacion rotunda: nin carallo nin nada

Juramento: ¡me cago no carallo!

Ira: me cago no carallo, ¡carallo!

Alabanza: é un home de carallo

Duda: o carallo vintenove

Extrañeza: pero ¿que carallo pasa?

Desprecio: pásamo por debaixo do carallo

Animoso: dalle, carallo, dalle

Caprichoso: saíume do carallo

Cualitativo: non vale un carallo

Valorativo: róncalle o carallo

Fatalidad: ten carallo a cousa...!

Agotamiento: xa estou ata o carallo

Picardia: o caralliño

Metereologia: fai un tempo do carallo

Lejania: no quinto carallo

Probablemente, si non eres do Castro non o entendas... así que ide po carallo.

¡ EU NON QUERO QUE TE POÑS ASI!

UN MES MÁIS

Queridos, estimados e recordados seguidores, éncheme de ledicia anunciarvos a próxima xuntanza-cea de febreiro, que por certo xa é a nº 23, esto digo, por que inda quedan incrédulos que nos escriben dudando de que durásemos tanto

A receta para que unha peña dure tanto é ser amigos independentemente de:

• que uns sean guapos ( como Toupiño)
  e outros feos ( como Miki );
  
  

• que uns liguen máis que outros;
  

• que sen máis anchos( como Modestito, o Marqués..) e outras máis estreitas;
  

• que uns sean máis elegantes e outro menos elegantes
  

; que uns a teñamos máis larga que outros,

tamén nos da igual a edad, a política, as pelis porno,… en fin que somos colegas e ademáis admitimos novas incorporacións, de feito xa fichamos a un asturiano cojonudo ( xa se sabe que galegos e asturianos somos primos hermanos, pero eles son os primos)

Esta xuntanza organiza voluntariamente o noso colega asturiano, e vámola celebrar en Ourense o día 13 que por si fose pouco é carnaval, van saber os da capi o que é disfrazarse ( para temblar ), o sitio vai ser sorpresa que vos desvelaremos na próxima entrada.

Tamén optamos por facer a cea fora do noso querido pobo para darlle descanso as persoas, animais, cans búfalos e resto de bichejos que inda non se recuperaron do susto que levaron na cea feita en decembro, cando viron a un monstruo baixando do toural monte a través facendo eses e se meteu no baño do Luar botando un combate a morte co marco da porta; a xente o velo decían ¿ é un monstruo?, ¿ é un papauntos?, ¿ é un oso en celo? ¡ NON AMIGOS NON ese é o MODESTITO!

E para eses incrédulos que nos insultan voulles explicar nesta ranchera o espíritu da nosa peña: ( como non lle podo por música recomendo que en vez de leela a cantedes coa música de JUAN CHARRASQUEADO ):


Vou a contarlles un corrido moi mentado
O que pasou na facenda de caldelas
A leda historia de unha peña de chalados
Que son borrachos parranderos e xogadores

Chispas nos chaman e nos apodan os da peña
Somos valentes e arriscados no chingar
As rapazas máis bonitas nos levamos
e nestes campos non deixamos nin un toxo

un sábado que nos estábamos chispando
o Lalito correunos avisar
“ tede cuidado que por ahí ándanvos buscando
Son moitas mozas non vos vallan a violar

Non tivemos tempo de montar nos noso bugas
Tangas en man zapárosenos de montón
“ estamos chispas lles berrába e son bon galo
Cuando o Marques as as atravesou coa pistoliña

Aquí remata esta corrida tan espesa
Da leda historia da nosa peña de Caldelas
Que nos creemos deste pobo consentidos
e somos borracho, parranderos e burladores

CHIN PON



En fin a pesar das diferencias e por moi animales que seamos na nosa peña SOMOS AMIGOS, xa o dice o noso presi cando está chispa “ esto é o máis bonito que hai”



EU NON QUERO QUE TE POÑAS ASI

MILAGRO¡¡¡¡¡ MILAGROOOOO¡¡¡¡¡ Pasou a semana dos Fachós e seguimos todos vivos... bueno, uns máis que outros, pero vivos ao fin e o cabo¡¡

Sei que a vos que xa sodes miles e miles os fans da nosa peña, homes, mulleres, nenos, nenas, pitos, pitiñas, gatos e gatiñas, a todos, dígobos que non poidemos escribir antes por causa de forza maior. Unha leve jaqueca (que é como a xente fina lle chama a resaca) impediunos escribir ata o de agora para dar cumplida conta do acontecido na cena, desta nosa, e vosa amada peña.

Pois como e ben sabido, debido a causa de forza maior, cenamos no Pallón cando a cena estaba programada na bodega do Poluto. Digo causas de forza maior, porque realmente non teño nin puta idea de porque cenamos no Pallón e non na bodega do Poluto, pero eso é o de menos. Con tal de non mover o coche o que faga falta...

Xuntamonos a eso das 22.00, cando o Madrid xa viña de perder co Bilbao, e todo hai que dicilo o Modestito cumpliu a orden de alexamento e permaneceu afastado a mais de dous metros da botella de herbas en toda a noite. Foi todo coma sempre, reinou a camaradería, e a concordia, e as cancións que a forza de practicar cada día son mellores. Mención expecial merece a rapaciña que nos atendeu (que pacencia ten). A nosa amiga Marta chegou nun momentiño e dixonos que desafinabamos cantando "ASTURIAS PATRIA QUERIDA"... Filliña, que dios che conserve a vista que o oido xa o perdiches.... DESAFINABAMOS EN TODASSSSS¡¡¡¡.

Unha gran rapaza que sustituiu con grande honor para ela a unha figura clave na nosa peña como é o Cuchú. Pero a Marta sustituino perfectamente no momento de cantar o himno da peña. Pero tamen, para decir a sua frase tampouco hai que romperse moito a cabeza.

Todo estibo xenial, e afortunadamente para elas, as gafas de don Manuel, conseguiron rematar vivas a noite a pesar de un amago de rotura..... sempre hai cousas¡¡¡¡¡....

Como dixo un Anónimo nun comentario, a peña vai durar pouco. E dicimos nos, o importante e o que dura dura, e xa vai durando máis de dous anos.. Dous anos de troulas, dous anos de concordia, dous anos de amizade, e centos e centos de litros de viño mexados polas nosas braguetas. Cada máis e mellor....

Pero claro, unha persona normal iríase a cama cediño para descansar algo e estar en plena forma para os Fachós.... pero nos non somos normales... noooonnnnn¡¡¡¡
Somos completamente anormales¡¡¡¡ E claro continuamos coa farra hasta altas horas da mañá sin acordarnos que esta semana tiña dous sabados e dous domingos....



Aquí temos o responsable dos Fachós.... e non é o Notario nin o Guerra, non, e o San Sebastian, patron do noso pobo amado, e miembro honorario da nosa peña. Hai unha lenda non comprovada que dice que o santo matarono por acabar el só coas reserva de licor de herbas de todo Castro Caldelas... Orlandiño, Modestito... xa podedes correr¡¡¡¡

E claro empezou o lume, empezaron os chourizos (os de comer se entende), empezou a correr o viño, e claro unha cousa levou a outra e estes son os resultados:

Aquí temos o Chapi comprovando como lle vai o pulso.... TU SI QUE VALES¡¡¡¡¡.


E comimos chourizos, e pasamos por todas e cada unha das parroquias de rigor, deixando a nosa alegría por todas e cada unha das barras das parroquias de todo Castro Caldelas. Sin olvidar nunca quenes somos, donde estamos e para que viñemos.... Somos a peña Non quero que te poñas así, estamos na nosa casa, en Castro Caldelas, e viñemos a divertirnos¡¡¡¡


E si tedes algunha duda:



O fondo está o ex-miembro Lalito, que ahora ten "amigos" en Trives... En primer término esta un xamón, e detras do cuchillo está escondido o Lisardo.



Esta foto xa o dice todo... Si este é o presidente da nosa peña, xa nos podemos facer unha idea de como son os demáis.... pois uns alegres trouleiros, e simpáticos borrachiños¡¡¡¡¡ E a da esquerda é unha rapaza da que non nos lembramos de como se chama, pero que tiñamos que poñer unha foto sua, xa que a maioría das fotos desta entrada foron sacadas do seu perfil de facebook... jejejejeje

Temos jeta síiii...... pero con simpatía....

Deseandolles o mellor aos miles de millons de lectores e lectoras que non teñen outra cousa que facer que perder o tempo leendo o que nos vivimos.... e dandolle unha cariñosa aperta a Sonia (de amigo, e Lisardo, non te enfades) despídese este humilde seu servidor. Que non ten nada de humilde e ningunha gana de servilos¡¡¡

Un bico, un abrazo e hasta outra troula¡¡¡¡ VIVA SAN SEBASTIAN..........¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡
(habíá que dicilo)

XUNTANZA MES DE XANEIRO

Estimados, queridos, seguidores, detractores, animais, monstruos e persoas que tedes as pelot… ¡ perdón ¡ quero decir o valor de ollar estes textos e fotos que colgamos, congratúlame anunciar a primeira xuntanza do ano 2010 organizada polo noso querido Tío Elias e o noso amigo Polu.

A data elexida para este primer evento do ano vai ser o sábado 16 de xaneiro, vamos adicarlle esta cea, como vos feligreses que somos, as capelas de caldelas, capelas que nos frecuentamos tan gustosamente a do San Taberna Arturo, A do San Bar Castro, A do San Pousada Vicente Risco ( na que está o seu santiño Modestito), o San Bar Rubio, o San Grilo, a Hermita Luar , tamén teño que nomear a capelas que nos fixeron pasar momentos inolvidables como e A Catedral Valilongo a que pertence o obispo Monseñor Chapi…e perdón si se me pasa alguna.

Na nosa peña somos xente devota, e nas capelas temos presenciado verdadeiros miragres: …o do Modestito comberteu o viño da última cea en auga ou polo menos veveuno como si a fose; ou como explicamos o do noso avó Julio cos seus anos e inda aguante estes trotes, ou a caso non deixa de ser un milagro que os nosos tímpanos non sufran ningún dano a pesar dos cantos do noso colega Lisardo, ou non é algo misterioso que o noso Toupiño cruzara o Charco facer as américas sentado nun avión como si fose unha persoa normal, ou acaso non é algo do mais alá ver un toupo montado nun cabalo, qué clase de orxía é esta ….en fin esto máis que unha peña é cousa divina.

En fin todos estes santiños da nosa peña que non é o mesmo que ser vírxenes volvemos a carga este ano o sábado 16, esto vai servirnos como preparación para unha das nosas festas favorita OS FACHÓS pois nos temos fachós de todas as medidas medianos, pequenos, pequeniños e inda máis pequenos, estes últimos din sempre que o tamaño non importa que o importante é que as usuarias que os utilizan están contentas co lume que dan.

En fin vémomos o sábado na procesión que facemos polas capelas e cada un que meta o fachoncillo donde poda.

Somos uhs animais moi cachondos

RESUMEN DA CEA DE NADAL

Nesta última cea celebrada o día 12 xuntámonos a gran parte dos membros da peña, a organización correu a cargo do noso gran cociñeiro e chef do Restaurante Valilongo Chapi e gracias a aportación moral de Toni; o lugar escollido para tal evento foi a bodega do noso membro Polu









...Chef Chapi acompañado de Toni organozou todo da seguite forma :

Para ter a bodega preparadiña fixémonos cos servicios de dúas camareras cotizadísimas e de gran experiencia, inda que non creo que sea no mundo da hostelería, o caso é que nos acondicionaron o lugar para tan gran acto,
A comida non foi tarea fácil xa que a nos gústanos saborear cousas diferentes, polo que contratamos o Barmancito de Valilongo, alias Jorje Vigueira que como é cazador prestóusenos para sair coa sua escopeta ( e para min que é recortada), a cazar nos perigosos monte os vichejos que logo papamos tan ricamente, como non tiña can de presa acompañouno a Eviña para recoller os animales que o amigo Jorje foi liquidando sen compasión.

(Estas dúas fotos foron realizadas despois da cacería, e como se di “donde pon o ollo pon o ovo” ou algo parecido )








Unha vez que tiñamos a comida, Chapi encargouse de que a cociña de Valilongo nos tivese todo preparadito para poder levar á ADEGA-POLUTO todas estas exquisiteces

...tamén teño que decir que o noso amigo Modesto e Milito acompañado polo surperheroe da peña axudaron a condicionar o lugar da cea

TATA TATÁ TATÁ ¡SUPER-DEIVI!






A ver si sabedes quén está tras a cortina? Empeza por ELI e trmina en AS









.. a hora da cea chegou e todos a papar:
























Esta foto non ten que ver coa cea pero a María díxome que tiña que por unha foto dela e aquí está:





¡ HUUI! ¡PERDÓN! confundinme de foto

Esta si que é:

..continuando co tema a cea foise animando, empezamos a cantar:

..todos a brindar…

















..algúns puxéronse cariñosos… (Co despiste do biquiño limpoulle o animaliño que cazou o Jorje, que pillería ten este Marqués )















…según pasaba a cea, o viño foi desaparecendo, e as nosas queridas erviñas van facendo o seu traballo









sobre as dúas e media tres da mañá decidimos dar por clausurada a cea da maneir máis digna que o alpiste nos permitiu, fomos as capelas da nosa vila e fixemos alguna actuación que outra..










..algúns empezaron atacar o sexo oposto como animales..

...algúns tivero máis éxito que outros..

...cuando un está en racha

Tamén quero pedirlle as máis sinceras disculpas o marco da porta do Luar, pois o noso querido Modestito pasoulle o mismo que o Don Quijote cos muíños, pois deulle uns cabezazos nunha ferrea batalla, pero que quede claro que ganou Modesto, ademáis segun dixo Modesto esa noite: "o marco empezou primeiro pois o querer entrar púxome a zancadilla.."

• Esto é un resumen da nosa cea, que como sempre conseguimos o noso gran e único obxetivo pasalo ben entre amigos, pois como dice o noso presidente o rematar todas as ceas ¡ ISTO É O MÁIS BONITO QUE AI ¡

Un saudiño a para todos aqueles que nos aguantades, e esta última copa vai por vos






BON NADAL